Ik strik je veters vast
Zo stevig aan mijn voet
Omdat ik zo een heeeeel
Steil bergpad op moet.

En als ik bijna struikel
Of van een rots afglij
Vang jij me dan weer op?
Dan maak je me zo blij!

Oh jee, wat voel ik nou?
Mijn teen zit helemaal vast
Jij bent toch niet gekrompen?
Dat jij nu niet meer past?

Ik wrik wat heen en weer
En trek mijn tenen in
Heb je genoeg gewandeld?
Heb je soms niet zo’n zin?

Nee, het zijn mijn eigen voeten
Die zijn ineens zo groot
Wat moet in nu voortaan?
Maar met mijn voetjes bloot?

Nee, papa koopt weer nieuwe
En ik zal je nooit vergeten
Want je bent nu wel te klein
Maar nog zeker niet versleten!

En als ik weer ga wandelen
in bergen met sneeuw, zó hoog
denk ik aan mijn eerste schoentjes
daarmee stond ik stevig en droog!